DLACZEGO NA ŚWIECIE I W POLSCE DZIEJE SIĘ TO, CO SIĘ DZIEJE I CO Z TYM WSPÓLNEGO MA EGO? część 2.

 Dopóki Istota ludzka nie odkryje, że to, co można zmieniać ,"reformować", to jej własny umysł, nie będzie w stanie zająć się swoim umysłem, nie zwróci się ku sobie, nie zacznie uwalniać siebie z ograniczeń swojego umysłu uformowanych wiedzą zdobytą w procesie wychowywania i kształtowania przez innych. Jej umysł będzie coraz bardziej zagubiony i skupiony wyłącznie na ocenach "wad innych", na oczekiwaniach, że to inni "powinni się zmienić nie ja". Będzie zanurzał się w coraz większym chaosie...

Pytanie:" Jak ktoś serfujacy tak często i zwinnie po falach błogości i zachwytu pięknem świata odnosi się do aktualnego politycznego zamętu...? pytam tylko, ponieważ np. nieraz "patrzyłam energetycznie" na Nawrockiego i godności tam za grosz nie było..."

Odpowiedź:

Dla mnie nie ma znaczenia, jaki Prezydent był, jaki jest czy jaki będzie, bo tego na prawdę nie wiem. A nie widzę sensu w opieraniu się na plotkach, powtarzanych przez innych historiach. Nie znam prawdziwej historii życia Prezydenta. Każdy może wierzyć w jakąś historię, ale to nie jest prawda o człowieku. Każdy może sympatyzować z kimś innym - w zależności od tego, która historia i osoba z nim/nią "rezonuje". Wiem, że nawet ktoś uważany przez innych za tego, co "godności ma tyle co za grosz", czasem potrafi zachować się godnie, na przykład - gdy staje w obronie innych - bo wierzy, że taki jest jego obowiązek. Każdy ma w sobie potencjał bycia godnym i niegodnym czegoś. I działa tak, jak działa.

Tak, obserwuję w różnych wypowiedziach (zwłaszcza dotyczących polityki, ale nie tylko) ujawniającą się wyższość jednych nad drugimi spowodowaną wiarą w to, że ktoś jest bardziej godnym czegoś niż inni, mądrzejszym od kogoś innego, lepszym, bardziej wartościowym itp. itd. Obserwuję też pogardę, wyśmiewanie, poniżanie i nienawiść jednych do drugich z powodu różnicy poglądów (nie tylko politycznych), różnych przekonań, ocen, oczekiwań itp. itd. Ale widzę też, że opowieści o historii ludzkości wskazują na to, że od tysięcy lat te same "wzorce" myślowe, które w procesie wychowywania stają się ludzkimi przekonaniami, wciąż animują relacjami międzyludzkimi generując rywalizację, napięcia, konflikty, manipulacje, walkę o racje, pozycję, bogactwo, władzę, a nawet wojny.

Stąd - z mojej perspektywy postrzegania - wynika, że nikt nikogo nie jest w stanie w pełni zrozumieć, że harmonia i pokój w świecie konfliktów są niemożliwe, bo ludziom nawet trudno jest zrozumieć samych siebie, ponieważ zatopieni pozostają w ignorancji - pozostają nieświadomi tego, co i dlaczego kieruje (animuje) nimi... Ale dostrzegam oczywiście też inne sposoby działania...

Wiem, że każdy człowiek cokolwiek rozumie, rozumie nie inaczej niż przez filtry swojej aktualnej perspektywy postrzegania, aktualnego "stanu" postrzegania i rozumienia. Moja aktualna perspektywa pozwala widzieć i rozumieć, że nikt nie może działać inaczej niż działa i nie może nie doświadczać tego, czego doświadcza. Bo wszystkie działania i doświadczenia są generowane przez myśli, w które każdy kiedyś uwierzył i jest przekonany, że jedynie one są prawdziwe i słuszne. Moja aktualna perspektywa jest wolna od potrzeby mienia racji...To tak zwane ego zawze musi mieć rację.

Zatem z tej perspektywy błogość i zachwyt nad pięknem świata są możliwe dzięki - między innymi - zrozumieniu (takiemu rozpoznanemu i doświadczonemu wewnętrznie -"ponadintelektualnie"), że świata konfliktów i politycznego zamętu nie można zmienić dopóki doświadczamy "zaśnienia" w iluzjach - ignorancji. A każda próba rozwiązywania jakiegoś problemu z "poziomu zaśnienia" stwarza kolejne problemy i konflikty. W "zaśnieniu" nie pamiętamy, że wszystkie problemy i konflikty zewnętrzne to konsekwencje wewnętrznych, nieuświadomionych konfliktów. I problemem są nie tyle są konflikty międzyludzkie, co wewnętrzne konflikty, które wciąż pozostają nieuświadomione i dlatego z taką intensywnością manifestują się w świecie.

Pragnienie politycznych zmian wynika z osobistego przekonania, że pewien sposób postępowania albo pewien sposób organizacji społeczeństwa jest w jakiś sposób lepszy lub bardziej korzystny niż inny. Naturalnym tego skutkiem jest przekonanie, że własne koncepcje - przekonania i pomysły rozwiązywania problemów są z natury lepsze od innych. Chęć zmiany staje się wtedy procesem przekonywania innych ludzi, którzy mają inne przekonania, że "tylko moje pomysły są słuszne, a ich w jakiś sposób są wadliwe". Narzędzia do przekonywania imnych bywają różne od uwodzenia, kuszenia przez manipulacje i szantaże do zastraszania i przymuszania. W końcu złości i nienawiści i konfliktów, walk, wojen...

Wiele myśli, które stają się naszymi przekonaniami (bo w procesie wychowywania uznajemy je za prawdziwe), jest sprzecznych ze sobą, są skonfliktowane ze sobą, a my - gdy pozostajemy tego nieświadomi - wciąż zasilamy świat konfliktów. Bo nie pamiętamy, że mamy jednak wpływ na zmianę postrzegania (z ograniczonego na bardziej otwarte) i rozumienie zjawisk tego świata (z coraz szerszej i głębszej perspektywy). Mamy wpływ na rozpoznawanie wewnętrznych konfliktów poprzez samoobserwację i uświadamianie ich sobie. Mamy wpływ na proces zmian w sobie poprzez najuczciwszą na dany moment samoobserwację i dzięki otwarciu na poznawanie prawdy o tym, czy i w jaki sposób swoimi myślami, (ktore w prcesie wychowywania i nauki stały się naszymi przekonaniami) i swoimi czynami nadal zasilamy świat konfliktów...

Ten proces czasem może trwać latami. A dopóki żyjemy w zapomnieniu (zaśnieniu) o możliwości dokonywania zmian w sobie i stawania się coraz bardziej samoświadomymi Istotami, wciąż zasilamy nieświadomie świat konfliktów.

Kiedy zaś widzimy już (rozpoznaliśmy) i jesteśmy świadome/świadomi, że zewnętrznego świata konfliktów nie można zmienić bez dokonania wielkiej (względnie) zmiany samoświadomościowej w sobie, przestajemy dziwić się, że ludzie nadal współtworzą relacje konfliktowe swoją energią czyli swoimi przekonaniami i czynami zasilając świat konfliktów.

Kiedy już widzimy to, co jest takim, jakie jest, nie przeszkadza to w odczuwaniu błogości, radości istnienia i w dostrzeganiu piękna wokół... bo ten świat nie jest tylko światem konfliktów. I można na Ziemi żyć "jak w piekle" albo "jak w niebie", bo "piekło i niebo" tak samo jak cierpienie i błogość nie są zależne od tego, co wyświetla się jeszcze na zewnątrz, ale od tego, co w nas jest odczuwane i z nas promieniuje...

Piękno widzi Piękno, Prawda widzi Prawdę, a Miłość czuje i jest Miłością...

DLACZEGO NA ŚWIECIE I W POLSCE DZIEJE SIĘ TO, CO SIĘ DZIEJE I CO Z TYM WSPÓLNEGO MA EGO? część 1.

 Każdy, kto doświadcza utożsamienia z umysło-ciałem, wierzy, że to on ma rację, bo jego wiara jest częścią kultury związanej z tą wiarą. Kultura i wiara czy brak wiary jako ateizm preferujący wiarę w umysł i wnaukę narzuca członkom społeczeństw takie sposoby działania, które wynikają z postrzegania świata ukształtowanego przez tę kulturę i to, co dana kultura uznaje za właściwe, pożądane, konieczne itp. jest preferowane i kultywowane. A odrzucane i negowane jest to, co niezgodne jest z modelowym sposobem postrzegania, który jest wytworem danej kultury. Wiara każdego z członków takich społeczności implikuje takie rozumienie rzeczywistości i postrzeganie świata, które oparte jest na relacji oddzielającej każde ja z otaczającym je światem, także z innymi ja. Taka wiara lub niewiara (ateizm) jest oparta na ograniczonej wiedzy o sobie i o świecie, a nie na mądrości. Wynika z ograniczonego sposobu postrzegania siebie i świata, a nie z miłości. I taka wiara lub niewiara ogranicza przejrzystość postrzegania. A narzędziem czy też "strukturą" tych ograniczeń umysłu jest ego.

Pojęcie zwane ego opisuje zjawisko tworzące "strukturę" utkaną z myśli, z którymi "ja" - umysł Istoty ludzkiej jest utożsamione, ponieważ w procesie wychowywania nauczyło się wierzyć, że pewne myśli są prawdziwe, a inne nie. Myśli, koncepty i idee, nawet historie uznane za prawdziwe stają się przekonaniami, które animują emocjami i działaniami Istoty ludzkiej. I jednocześnie tworzą filtry postrzegania i rozumienia siebie, innych oraz najróżniejszych zjawisk tego świata i tego, co jest dobre a co złe. Tak zwany światopogląd i emocjonalność osoby także wynika z tej "struktury."

"Struktura" ego opiera się na wierze w myśl – koncept - przekonanie: „jeśli nawet robię coś, co jest krzywdzące dla innych, złe, a nawet okrutne, to zawsze robię to "w dobrej sprawie - w dobrej wierze”. Oczywiście w dbałości o jakiś swój interes, status, poczucie kontroli ego prowadzi nieustanną walkę o przetrwanie, bezpieczeństwo, rację, także wpływy, bogactwo, władzę w mikro i makro skalach.

Taka osoba nigdy nie nazwie siebie np. oszustem, kłamcą czy manipulatorem, choć oszukuje, kłamie i manipuluje. A kiedy ktoś widząc te kłamstwa zwraca na nie uwagę, ujawnia je, umysł ego reaguje racjonalizowaniem zachowań, ignorowaniem albo oburzeniem, ponieważ zawsze w sytuacji, która w jakikolwiek sposób obnarza jego kłamstwa, oszustwa i manipulacje, osoba odczuwa dyskomfort i napięcie emocjonalne spowodowane chwilowym, nagłym ujawnieniem sprzeczności swoich przekonań z czynami, sprzeczności swoich fałszywych wyobrażeń o sobie z tym jak naprawdę działa.

Wszystkie działania umysłu ego są działaniami „w dobrej wierze”, lecz mają na celu utrzymywanie wewnętrznego chaosu generowanego przez nieuświadomione konflikty wewnętrzne. Próby złagodzenia tego napięcia polegają na przerzucaniu opowiedzialności na innych lub na okoliczności. I wywołują różne formy ataku.

Potrzeba zagłuszenia, zignorowania pojawiającego się prawdziwego obrazu siebie – ujawniającego prawdę jest tak silna, że blokuje możliwość zobaczenia prawdy o sobie i uświadomienia sobie swoich kłamstw, oszustw czy manipuacji.

Ego nie jest w stanie przyjąć prawdy o sobie ze strachu przed obnażenien. Obnażenie mogłoby spowodować rozpad ego, unicestwienie. Ten strach powstrzymuje przed przyjrzeniem się uczciwie sobie i uświadomieniem tego, że np.: kłamie, oszukuje, manipuluje. Umysłowa "struktura" ego nie jest więc w stanie dostrzec fałszu, z jakiego ego jest skonstruowane. Dlatego taka osoba nie umie ponieść konsekwencji swoich poglądów, przekonań i działań. Musi odrzucać ignorować wszystkie informacje, które mogłyby zaburzyć obraz fałszywych wyobrażeń o sobie. I tak się kręci świat oparty na "strukturach" egotycznych umysłów - świat nieustannych konfliktów, rywalizacji, walk i wojen...

Ego też ma różne formy, w tym dwie podstawowe:

- „wysublimowane”, „boskie”, „naukowe”, czasem zwane „oświeconym” ego, które posiada pewien zasób wiedzy, do której inni nie mają dostępu, zna uwarunkowania ego i wykorzystuje je dla swoich korzyści kłamiąc, oszukując i manipulując innymi.

- „pospolite” ego, którego wiedza i zainteresowania oraz rozumienie zjawisk świata są bardzo ograniczone stąd łatwo ulega różnym manipulacjom.

„Wysublimowane” ego działa od tysięcy lat w tym świecie próbując narzucić swoją wizję świata. A rozwijająca się technologia umożliwia działanie na coraz większą skalę. „Pospolite” ego skonfliktowane, walczące z innymi „pospolitymi” ego, współtworzące zakłamane relacje jest jednak podatne na manipulacje „wysublimowanego” ego (reprezentowane przez elity w tym przedstawicieli nauki, władzy, religii, miliarderzy, celebryci – wszelkiego rodzaju promowane i osponsorowane przez „wysublimowane” ego autorytety).

”Pospolite” ego to ludzie naiwni (ignoranci), którzy bywają aktorami, bo szybko uczą się ról i je odgrywają, a inne „pospolite” ega, naiwni widzowie zachwycają się nimi. Naiwni ludzie nie myślą samodzielnie, ale mają umiejętność – łatwość przyswajania tego, co myślą inni, opinii, ocen i poglądów innych – jakichś autorytetów. Zazwyczaj takimi autorytetami są ludzie na jakichś stanowiskach mający pewien zakres władzy albo ludzie bogatsi, popularni, znani i sławni. Dla inteligentnych widzów wyzwolonych od władzy ego Takie aktorstwo to rodzaj szmiry pozbawionej natchnienia Ducha. To aktorstwo pacynek, marionek animowanych przez tych, którzy uważają się za mędrców – bo są sprytniejsi, bardziej przebiegli i zadufani w swojej wyjątkowości.

Nikt nie jest ego, ale doświadcza "struktury" ego.

Wysublimowane” ego, które stawia się w pozycji niemal „boskiego” czy „naukowego” autorytetu potrafi wykorzystywać swoje własne cechy do zdobywania coraz większego bogactwa, coraz większych stref wpływów, większej władzy. Oczywiście ze strachu przed obnażeniem swoich własnych cech charakteru i celów działań utrzymuje w tajemnicy informacje o sobie i swoich celach dzięki tworzeniu elitarności, tajnych stowarzyszeń, kontroli mędiów, kontroli służb wywiadowczych, wojska, kolejnych rządów itp.). Jednocześnie wysublimowane” ego, wykorzystuje strach innych ego przed ujawnieniem jakiejś prawdy o sobie i zbiera coraz więcej informacji, by móc coraz swobodniej manipulować „pospolitym” ego...

„Wysublimowane” ego inwestuje w rozwój technologii coraz intensywniej, ponieważ może dzięki temu zdobywac a nawet prokurować fałszywe informacje o innych, żeby zastraszać i manipuować coraz efektywniej. A w erze rozwoju technologii i możliwości, jakie stwarzają bazy danych i ai (np. tworzenie filmów z dowolnymi postaciami i kreowanie fikcyjnych sytuacji) wchodzimy w erę, w której coraz trudniej będzie odróżnić fikcję od faktów. Informacja i media oraz a.i. staje się „walutą” na skalę światową. Coraz większy chaos na zewnątrz będzie powodował coraz większy chaos wewnętrzny, generował coraz większy strach i zagubienie, ponieważ nie będzie wiadomo, komu i w co można będzie wierzyć. Jedyne, co pozostanie to:

1. funkcjonowanie w coraz większej iluzji o sobie i o świecie - jedna część ego będzie tworzyć machinę pożerającą i wchłaniającą inne wersje ego, co może doprowadzić do stworzenia całkowice wirtualnego świata, który będzie tylko „udoskonaloną wersją obecnego świata konfliktów i walki ego z samym sobą.

albo

2. ZWRÓCENIE SIĘ DO WEWNĄTRZ I ZAJĘCIE SIĘ SOBĄ - UCZCIWYM PRZYGLĄDANIEM SIĘ SOBIE, ROZPOZNAWANIEM UŚWIADAMIANIEM SOBIE WŁASNEJ "STRUKTURY" EGO. PO TO, BY MÓC SIĘ UWALNIAĆ OD JEJ WPŁYWÓW.

Przejrzystość postrzegania widzi i rozumie współzależność wszystkich pojawiających się form, obiektów i zjawisk w tym, co potocznie nazywamy światem (a nawet wszechświatem). Świat się nie zmienia, jest jaki jest, ale zmienia się postrzeganie świata z ograniczonego różnymi filtrami percepcyjnymi tzw, ego na coraz bardziej przejrzyste.

W przejrzystym postrzeganiu rzeczywistością nie jest postrzegany świat, lecz rzeczywistością jest to, co jest przejrzystością postrzegania świata jako snu albo wyświetlającego się spektaklu, filmu. Snu wielowątkowego, wielowarstwowego o różnorodnym postrzeganiu siebie, innych i świata... przez wszystkie istoty ludzkie i nie tylko.

Uczciwe poznawanie siebie, np. uświadamianie stosowanych przez umysł manipulacji i uwalnianie siebie z wewnętrznych konfliktów prowadzi do ekspansji świadomości, samopoznania i coraz głębszego zrozumienia różnych zjawisk łącznie ze zjawiskami skorumpowania i manipulacji rządzących (na wszelkich poziomach władzy). Poznawanie siebie prowadzi także do zrozumienia skorumpowania tych, którzy manipulują i stosują różne strategie dla osiągnięcia własnych celów i korzyści przez manipulowanie, uwodzenie, oszukiwanie, wykorzystywanie, zniewalanie i sprawianie cierpienia innym. To zrozumienie zaś prowadzi do wybaczenia tak wyzwalającego, że nie ma już nic do wybaczania nikomu. Miłość staje się mądrością, a mądrość miłością. Objawia się wtedy wiedza, do której wcześniej nie mieliśmy dostępu z powodu zaangażowania umysło-ciała w iluzje zapomnienia o tym, czym jesteśmy.

MAGIA SŁÓW i SAMOOBSERWACJA

 

Im więcej poznajesz i więcej wiesz, ale nie przywiązujesz się do tej wiedzy, tym więcej rozumiesz, wybaczasz i kochasz to co jest takim, jakie jest. Zaczynasz widzieć świat i to, co w nim z coraz szerszej, pogłębionej perspektywy. Świadomość przenika przez warstwy przekonań. Opadają maski, odpadają oceny, oczekiwania, stajesz się coraz bardziej cichy, uważny i coraz bardziej samoświadomy. Z coraz większym zaufaniem oddajesz się... Bogu czy Duchowi czy Świadomości (bo to Jedno i To Samo) i płyniesz bez stawiania oporu temu, co się przejawia, ujawnia, zdarza...

Zauważyliście, że "Lex szarlatan" to dosłownie tłumacząc {lex z łaciny - prawo} czyli "prawo szarlatana"?

Tak mi się wyświetla: "Na początku było słowo" – nawet gdy to uznamy za względny początek ;-) , bo każdy moment to początek i koniec czegoś, to jednak słowa mają ogromne znaczenie w projektowaniu 9współtworzeniu) wizerunku świata. Kilka lat temu zwróciło moją uwagę słowo "wyszczepianie", które do pewnego momentu dotyczyło tylko zwierząt i tzw. "bydła domowego", ale pierwszy raz wobec ludzi słowa tego użył ówczesny minister zdrowia. To nie było przypadkowe, ale zamierzone potraktowanie istot ludzkich jak "bydła".

Umieszczanie znanych słów w nowych kontekstach typu "lex szarlatan", "nowy ład" itp. to rodzaj "magii", która ma tworzyć nowy język i nową opowieść - narrację mającą na celu zmianę praw, zasad, reguł itp. ogólnie wizerunku tego świata.

Tworzony przez "projektantów" nowy język, używany świadomie przez "wtajemniczonych", ale także i przez nieświadome, niewtajemniczone (zwodzone, straszone albo przekupione) ludzkie "marionetki" - to język "projektantów nowego porządku świata".

Kiedy jesteśmy świadomi takich zabiegów i słyszymy - widzimy, jakie słowa są używane w różnych kontekstach, od razu wiadomo, "co jest grane".

Świat i wszystko czego doświadczamy, a co nazywamy światem fizycznym czy „matrixem” jest mentalny czyli ściśle powiązany z właściwościami umysłu i z myślami.

W tym sensie, że każda myśl, w którą wierzymy – bez względu na to, czy jesteśmy tego świadomi czy nieświadomi - staje się naszym przekonaniem, które kreuje - projektuje i utrzymuje taki obraz świata, jakiego doświadczamy. Myśli, które uznajemy za prawdziwe tworzą rodzaj struktury oprogramowania ciała, więc mają wpływ na odczuwane emocje i nasze działania, na nasze wybory, pragnienia, chcenia i niechcenia itd. I wcale nie musimy być tego świadomi.

A jednak... samoobserwacja umożliwia świadome obserwowanie, jakie myśli napływają do i wyłaniają się w mózgu. Obserwacja myśli jak chmur na niebie nie powoduje ich „implementacji” do ciała.

Obserwacja umożliwia przyglądanie się myślom i uświadamianie sobie, w co nieświadomie kiedyś uwierzyliśmy, które myśli stały się naszymi przekonaniami, a ciała zostały niejako z nimi sklejone i animowane myślami i emocjami. Bo myśli zawiadują emocjami, uczuciami, wyborami i działaniami. Tylko obserwując myśli możemy odkrywać, w jak wiele sprzecznych ze sobą myśli kiedyś uwierzyliśmy. A jako że wiele z nich jest sprzecznych ze sobą, to są skonfliktowane ze sobą, więc nasz umysł jest wtedy wewnętrznie skonfliktowany, a my – nieświadomi tego – doświadczamy ciągle różnych konfliktów i nijak nie możemy od nich się uwolnić ani być odpowiedzialnymi za nasze działania i kreacje. W takim stanie tylko wydaje nam się, że podejmujemy jakieś świadome decyzje, dokonujemy świadomych wyborów. Dlatego nasze umysły wciąż generują takie same lub podobne doświadczenia i traumy... przenoszone w zapisach genetycznych ciał z pokolenia na pokolenie i utrwalane w procesie wychowywania.

To, co postrzegamy jako materię jest utkane z wibrującej energii. I chociaż myśli nie są materialne, to są falami wibrującej energii, tzw. impulsami elektromagnetycznymi o określonych częstotliwościach i świat znany jako materialny jest mentalny (umysłowy). Jednak jako istoty ludzkie jesteśmy też istotami duchowymi – niematerialnymi (świadomością), która może obserwować nawet różnego rodzaju impulsy elektromagnetyczne jawiące się jako myśli i emocje.

Fizyka kwantowa pozwoliła odkryć, że na wszystko, co jest obserwowane, wpływ ma obserwator. Oznacza to, że każdy dostrzega inną rzeczywistość, ponieważ każdy z nas ma swój udział w współtworzeniu tego, co widzi.  

KIEDY NAUKA PRZESTAJE BYĆ NAUKĄ...

 

Nauka to ogół wiedzy wynikający z określonych sposobów badania rzeczywistości, czyli „metod naukowo-badawczych”. Nauka służy poznawaniu różnych zjawisk różnymi metodami badania. Różne metody badawcze dają różny obraz rzeczywistości. W tym także tzw. duchowe metody badawcze.

Zaangażowanie w narzucanie innym jednego obrazu rzeczywistości i przymuszanie innych do przyjmowania tego obrazu rzeczywistości sprawia, że wiedza, która jest narzucana, a nazywana jest nauką, przestaje być nauką, ponieważ staje się narzędziem manipulacji. I to narzędziem służącym umacnianiu pozycji tych, ktorzy pożądają władzy nad innymi (władzy na różnych poziomach).

Nauka przestaje być nauką, gdy jest narzucana innym jako "jedynie słuszna" wizja rzeczywistości. Taka wizja ma służyć zaspokajaniu własnych interesów tych, którzy tę wizję próbują narzucać innym stosując różne środki nacisku, przekupstwa, korupcji, szantażu czy przymusu. Dla w asnych korzyści zdobywanych kosztem innych.

Nauka staje się skorumpowana i upolityczniona (tak samo jak reprezentaci różnych poziomów władzy). Skorumpowana i upolityczniona nauka nie jest już nauką, gdyż jedne metody badawcze uznawane są za słuszne, a inne są odrzucane, ignorowane, a nawet zakazywane. Brak szacunku rządzących (na różnych poziomach władzy) do naukowców, badaczy stosujących inne metody badawcze niż te, ktore przez część polityków i rządzących są uznane za "jedynie słuszne", prowadzi do wypaczenia i wynaturzenia samej nauki oraz obrazu badanej i poznawanej rzeczywistości.

Z pewnym badań wynika, że skuteczne (zapewne nie jedyne) metody łagodzące agresję, konflikty i cierpienie to:

- uznanie różnych metod badawczych za równoprawne

- przekazywanie wiedzy o możliwości badania zjawisk różnymi metodami

- badanie zjawisk różnymi dostępnymi, jak najbardziej uczciwymi metodami, także metodami tzw. duchowego rozwoju, który prowadzi do widzenia zjawisk takimi, jakie są

- prowadzenie badań poszerzajacych i pogłębiających perspektywę postrzegania zjawisk oraz samoświadomości

- zaprzestanie krytykowania, konkurowania i walki z innymi metodami badawczymi z jednoczesnym skupieniem uwagi na pokojowych metodach uzdrawiania i uwalniania przede wszystkim siebie i całego "organizmu" w sobie (z tych myśli i dzialań, które generują cierpienie i choróby)

- uznanie prawa wolnego wyboru metody badania różnych zjawisk, samopoznania oraz uzdrawiania się każdej istoty ludzkiej, bez narzucania i przymuszania do uczestniczenia w jakichkolwiek praktykach, badaniach i eksperymentach

Uczciwe poznawanie siebie, np. uświadamianie stosowanych przez siebie manipulacji i uwalnianie siebie z wewnętrznych konfliktów prowadzi do ekspansji świadomości, samopoznania i coraz głębszego zrozumienia różnych zjawisk. Łącznie ze zjawiskami skorumpowania i manipulacji rządzących (na wszelkich poziomach władzy). Poznawanie siebie prowadzi także do zrozumienia skorumpowania tych, którzy manipulują i stosują różne strategie dla osiągnięcia własnych celów i korzyści przez manipulowanie, uwodzenie, oszukiwanie, wykorzystywanie, zniewalanie i sprawianie cierpienia innym. Zrozumienie zaś prowadzi do wybaczenia tak wyzwalającego, że nie ma już nic do wybaczania nikomu. Miłość staje się mądrością, a mądrość miłością. Objawia się wtedy wiedza, do której wcześniej nie mieliśmy dostępu z powodu zaangażowania w iluzje zapomnienia o tym, czym jesteśmy.

ZROZUMIENIE, KTÓRE PROWADZI DO WYZWOLENIA Z NIEZROZUMIENIA SIEBIE ;)

 - Dlaczego nikt nikogo nie jest w stanie w pełni zrozumieć, ludziom nawet trudno zrozumieć siebie? 

- Zrozumienie - jeśli się zdarza pomiędzy ludźmi, to tylko w bardzo ograniczonym zakresie dotyczącym takich samych poglądów, przekonań, wiedzy i wiary będących filtrami postrzegania i zrozumienia. A te bywają bardzo różne.

Każdy człowiek cokolwiek rozumie, rozumie nie inaczej niż przez filtry aktualnej perspektywy postrzegania, aktualnego "stanu" postrzegania, aktualnej, lokalnej "pozycji".

Aktualna perspektywa postrzegania utkana jest z wiedzy i przekonań nabytych w procesie wychowania, nauki i poprzez doświadczanie. Każda istota ludzka jest formą, której dane jest indywidualne postrzeganie. To indywidualne postrzeganie jest jak punktowa, lokalna "pozycja" w ponadlokalnej, zbiorowej "superpozycji" postrzegania całej ludzkości w danym momencie. Każda indywidualna, lokalna "pozycja" postrzegania ma jednak potencjał zmienności i wpływ na stan "superpozycji" postrzegania. Tak samo jak "superpozycja" ma wpływ na wszystkie indywidualne, lokalne "pozycje" postrzegania.

Istnieją miliardy "lokalnych", indywidualnych ludzkich perspektyw postrzegania wszechświata, świata, innych i siebie. Te miliardy perspektyw - "pozycji" obserwacji składają się na jedną ponadlokalną "superpozycję" postrzegania Siebie (Self Jaźni, Boga, Ducha, Brahmana...) w tym ziemskim świecie (śnie o Sobie :)). 

Dlatego wszystko, co się w snach wyśniewa i jawi na jawie wynika ze stanu ponadlokalnej  "superpozycji" całości postrzegania, którą tworzy współzależność wszystkich "lokalnych" - indywidualnych perspektyw postrzegania. I ta ponadlokalna "superpozycja" jest percypowana poprzez indywidualne filtry każdej formy ludzkiej z lokalnej "pozycji". Dlatego nikt nikogo nie jest w stanie zrozumieć w tym świecie inaczej niż przez filtry (aktualnej perspektywy postrzegania) utkane z wiedzy i przekonań nabytych w procesie wychowania, nauki i poprzez doświadczanie.

Stan ponadlokalnej "superpozycji" postrzegania tworzy współzależność wszystkich lokalnych " pozycji" - indywidualnych perspektyw postrzegania. Na poziomie tej współzależności ludzkości "jednostka" ma minimalny wpływ na całość ludzkości (wolną wolę) w proporcji jeden do ok. 8-9. miliardów. Całość zaś ma odwrotnie proporcjonalny wpływ na "jednostkę". Ale im bardziej istota ludzka staje się wolna od przywiązania do nabytej wiedzy, staje się coraz bardziej samoświadoma, tym coraz większa - bardziej pojemna staje się perspektywa postrzegania Siebie. (Filtry postrzegania rozwiewają się jak mgła). A im więcej istot ludzkich staje się coraz bardziej samoświadomych, tym większy wpływ mają na stan ponadlokalnej  "superpozycji" całości.   

Dlatego nawet największe autorytety medialne, naukowe czy najbogatsi czyli ludzie o teoretycznie największym potencjale materialnym i medialnym wpływania na innych ludzi na tej planecie nie mają mocy dokonania zmian stanu percepcji całości czyli ponadlokalnej "superpozycji" stanu postrzegania, ponieważ jeśli choć połowa ludzkości nie zasili ich swoją energią - gdy nie będzie wierzyć w ich narracje, ich wpływy na stan "superpozycji" postrzegania będą słabły.

To, w jakim kierunku świat się rozwija zależy od intensywności zmian perspektywy postrzegania indywidualnych, lokalnych "pozycji", które mają wpływ na dynamikę zmian "superpozycji" percepcji.

 Światło jako manifestacja form w Niepoznawalnym odbite od tego, co jest poznawane poprzez formy, zawsze powraca do swojego Źródła.

"Superpozycję" postrzegania ludzkości symbolizuje na przykład archetyp Adama Kadmona*) z mistyki żydowskiej - "boski, metafizyczny archetyp, pierwsza, czysta forma światła [energii]". Istnieje na planie duchowym przed stworzeniem materialnego wszechświata.

"Adam Kadmon istniał jako boski plan lub najwyższy świat duchowy. Symbolizuje jedność Boga, ludzkości i dziesięciu Sefirot (boskich atrybutów) jako pierwsza emanacyjna forma objawiającego się Boga, byt utkany ze światła. Uniwersalny archetyp, pierwowzór Praczłowieka - Człowiek Pierwotny wolny od ziemskiej materii. {Tak jak Atman i Brahman, Adam Kadmon i Bóg nie są dwiema "osobnymi rzeczami". To samo istnienie widziane z w człowieku i z zewnątrz w kosmosie.}

"Żoną" a może raczej partnerką lub po prostu żeńską manifestacją tegoż samego, co symbolizuje Adam Kadmon była/jest Lilith, która także jest archetypem wolnej, nieśmiertelnej, nieograniczonej, niematerialnej boskiej mądrości i doskonałości. Ona również symbolizuje jedność Boga, ludzkości i dziesięciu Sefirot (boskich atrybutów) jako pierwsza emanacyjna forma objawiającego się Boga, byt utkany ze światła... Albowiem Praczłowiek to istota androgeniczna, która w zależności od kontekstu i potrzeb może przejawiać się w formie męskiej i żeńskiej.

"Ziemski odpowiednik Adama Kadmona utracił jego cechy nadane mu przez Boga takie jak nieśmiertelność, wspaniałość [doskonałość] i boską mądrość", ponieważ uwierzył "architektowi materialnej narracji" i przyjął materialną, śmiertelną, formę, którą cechuje indywidualne, "lokalne" postrzeganie całości [wszechświata, świata ziemskiego, innych i siebie.] "Ziemski Adam został stworzony w chronologicznej linii czasu świata fizycznego. To indywidualna postać historyczna obdarzona wolna wolą [wyborem chcenia czegoś albo niechcenia oraz poznawania dobra i zła], która doświadczyła upadku [w materię]." 

Ziemski Adam zastąpił Adama Kadmona w materialnej manifestacji tak samo jak Ewa - "żona" Adama "stworzona z jego żebra" - podporządkowana Adamowi zastąpiła Lilith.

"Według Kabały Adam Kadmon symbolizuje [reprezentuje] jedność Boga, ludzkości i dziesięciu sefir (sefirot) czyli boskich atrybutów. Sefiry to emanacje boskiej jedności. Reprezentują dziesięć stopni poznania nieskończonego i niepozna[wal]nego Boga przez skończone i ograniczone stworzenie. [To tylko pozorny paradoks]. Wszystkie sefiry są aspektami, mocami [cechami] Boga przejawiającymi się w stworzeniu [formach materialnych] i przez sefiry dokonuje się boskie objawienie. Sefiry nie są tworami pośrednimi pomiędzy Bogiem a światem, ale następującymi po sobie i zachodzącymi na siebie stopniami [raczej aspektami] przejawiania się boskości, które współtworzą Drzewo Życia - obraz Człowieka. Emanacja sefirot zachodzi w Bogu i umożliwia jego poznanie [choć Bóg jest niepoznawalny], które uosabia się pod postacią dziesięciu atrybutów, a każdy z nich charakteryzuje się wewnętrznym zróżnicowaniem. Za pośrednictwem sefir następuje emanacja boskiego światła Ein Sof [Bez Końca, Wieczne, Niepoznawalna Boska Esencja, Nieskończone Światło, bez ograniczeń, bez kształtów, form, bez jakichkolwiek atrybutów, przed stworzeniem, bez nazwania, bez definicji, przed samo-manifestacją; także *ukryte korzenie wy-kreowanego świata* ]. Światło boskiej emanacji poprzez sefiry wnika na Ziemię, a następnie powraca jako odbite od świata [kreacji, boskiej manifestacji]."

{Tu jawi się podobieństwo sefir do czakr w tradycji hinduizmu, przez które przepływa energia życiowa i manifestuje się w sferze fizycznej - materialnej, psychicznej - emocjonalnej i duchowej.}

W 'Sefer Jecira' (Księdze Stworzenia - "jednym z pierwszych tekstów żydowskiego mistycyzmu") pojawia się pierwsza wzmianka o 'sefirach bez niczego' lub inaczej 'sefirach nieskończonych'. "Sefiry żyją własnym życiem, istnieją w dynamicznym układzie ukazując dynamikę wewnętrznego życia Boga. I mimo pewnej ustalonej hierarchii posiadają zdolność do przemieszczania się i w szczególnych okolicznościach każda z nich może objawić się jako pierwsza."  {Inaczej niż statyczne neoplatońskie emanacje Jedni}.

Istnieje też 11. sefira Daat, która "czasem pojawia się jako niezależna emanacja [symbolizująca stan istnienia i postrzegania] między dwiema sefirami: Chochmą (Mądrością) i Biną (Inteligencją Boga). 11 sefira "oznacza wejście sefir w wyższy stan pochodzący od sefiry Keter (Najwyższej Korony Boga)". {Tu także jawi się podobienstwo do "czakry korony" w hinduistycznym układzie czakr.}

Bez przywiązania do tej wiedzy, czytania ze zrozumieniem tego, na co ta wiedza (podobnie jak i w innych systemach filozoficznych) wskazuje, wynika że..

Manifestacja wszechświata różnorodności zmiennych form materii służy zabawie w poznawanie emanacji niepoznawalnej, wiecznej i niezmiennej bezforemności. W bezforemnej pustości pojawiaja się puste formy. Bezforemność używa form dla zabawy, w której formy poznają kreację  zniekształceń niepoznawalnej bezforemności.

Będąc samoświadomością względności i różnorodności postrzegania oraz tego, że opisy nie są tym samym co opisują, a jedynie wskazują na to, co opisywane, na ten moment opisuję Się tak:

Prawda używa narzędzi iluzji do zabawy w poznawanie Siebie. W Jej wnętrzu tworzy się coś na kształt salonu luster, w którym światło prawdy odbija się i przegląda w swoich odbiciach jak w krzywych zwierciadłach. Te krzywe zwierciadła są jak soczewki, przez które prawda ogląda zniekształcone obrazy siebie. Poprzez soczewki czyli aktualne filtry lokalnych, indywidualnych "pozycji" - stany postrzegania Siebie.

----------------------

*) Podobne archetypy w innych kulturach, tradycjach i systemach filozoficznych oraz religiach:

W hinduizmie - Purusza pierwotny byt, z którego różnych części ciała powstał cały wszechświat. 

Zoroastrianizm - Gajomatr - mityczny, pierwotny człowiek, źródło wszelkiego światła i praojciec ludzkości w staroirańskiej tradycji.

Mitologia nordycka - Ymir - pradawny olbrzym, z którego ciała bogowie uformowali świat.

Gnoza - Anthropos (Człowiek) - Niebiański Człowiek, boski pierwiastek świata, który został uwięziony w formie świata materialnego.

Chińska tradycja - Pangu - potężna istota, pierwotny olbrzym, która stworzyła wszechświat, niebo i ziemię. 

Puzzle:

@wynikające z natchnienia wieloletnie studiowanie wielu kultur i tradycji, zwlaszcza ich wspólnego 'korzenia". 

@sen związany z "rozwiązaniem sprawy żydowskiej"

@Sen o Lilith, którą zastąpiła jej "córka" - Ewa.

@wizje Drzewa Życia (sefiry, czakry, mandale...)

@mantra, yantra i tantra

____________________________________________________

Wszystkie użyte tu cytaty pochodzą z różnych tekstów udostępnionych w internecie.

MIŁOŚĆ, KTÓRA WIDZI TO, CO JEST , OBEJMUJE I PRZENIKA WSZYSTKO...

To, co ludzie nazywają Najwyższym Bogiem, nie tym stworzonym na własne podobieństwo, lecz Tym, Czym Jest, Jest Miłością. To Samoświadomość, która jest tym samym, co Miłość. Ta Miłość przekazała ludziom proste zasady życia w "Raju na Ziemi" (na orzykład w tradycji chrześcijańskiej: nie kłam, nie kradnij, nie pożądaj, kochaj bliźniego jak siebie, szanuj, nie wzywaj nadaremno imienia Boga - znaczy nie zasłaniaj się i nie udawaj, że to Bóg kieruje tobą, gdy łamiesz jego zasady...). Lecz kto z tych zasad korzysta? Wielu interpretuje je dopasowując do jakichś swoich korzyści, tworząc własne, fałszywe wyobrażenia o Bogu i Miłości (najczęściej z pożądania, chciwości i strachu). A jest to możliwe, ponieważ ta Miłość obdarzyła człowieka tak zwaną wolną wolą. Taka Jest Miłość.

Kiedy dajesz wolność wyboru ludziom, przestajesz  wpływać na ich decyzje, przestajesz radzić, wspierać, namawiać do dostrzeżenia i zrozumienia swojej perspektywy postrzegania tego, co byłoby dla nich wskazane jako uzdrawiające, uwalniające od cierpienia, jak mogliby żyć szczęśliwie itp., wtedy stajesz się dla nich nikim. Bo ludzie zawsze wybierają to, co z nimi rezonuje. Dzieje się tak z powodu tego, czego nauczyli się w procesie wychowania od różnych tzw. autorytetów, od tego jakimi wzorcami (wibracjami energii) myślowymi i działania nasiąkły ich umysło-ciała, w co uwierzyli, co przyjęli za prawdę i co nimi animuje... ale nie są tego świadomi. I wybaczasz wszystko, bo nieświadomi nie wiedzą, co czynią... Sobie.

Dając im wolny wybór z Miłości uwalniasz ich od uzależnienia od swojej perspektywy widzenia Tego, Co Jest. Dajesz im dar wolności wyboru, wolną wolę, która w rezultacie prowadzi ich do doświadczeń zniewolenia, które sami dla siebie nieświadomie kreują przez pewien czas. Dlatego stajesz się dla nich nikim. Bo w swoim zniewoleniu ograniczonych wyobrażeń o Sobie nie są w stanie dostrzec i przyjąć tej Miłości w sobie. Nie mogą przyjąć tej Miłości, którą są. Dlatego wciąż tkwią w doświadczeniach iluzji uzależnień, pożądania i pragnień, doświadczają fałszywych wyobrażeń o Miłości. Doświadczają iluzji jako rzeczywistości, bo to z nimi rezonuje. Tak działa rezonans energetyczny... I to, czego człowiek doświadczający iluzji szuka, za czym wciąż goni, jest iluzją szczęśliwości, bezpieczeństwie, harmonii, prawdy. Iluzją, która jest traktowana jako rzeczywistość... Dopóki człowiek nie przebudzi się z tego zaśnienia w iluzjach o Sobie.

Miłość nie ma żadnego przeciwieństwa, może jednak być zakryta zasłoną utkaną z iluzji - z fałszywych wyobrażeń o Miłości. Tak jak niebo i przestrzeń nie mają żadnego przeciwieństwa, lecz wypełnione są różnymi formami mgławic, galaktyk, chmur, które czasem - gdy postrzeganie staje się lokalnie ograniczone - mogą zasłaniać nieskończoność i przejrzystą wieczność nieba i przestrzeni stwarzając złudzenie ich braku.

Tak samo jest z Miłością: pojawiające się w niej formy z Niej pochodzą, lecz z powodu doświadczania ograniczonej, lokalnej percepcji - jakieś formy mogą Ją zasłonić. Ale wszystkie formy mimo, że nie są trwałe, nie są iluzją, są rzeczywiste, tylko wiara w ich oddzielność od siebie nawzajem i od przestrzeni, w której pojawiają się i znikają, jest iluzją. Iluzją jest myśl (i wszystkie jej pochodne) o oddzielności jakiejkolwiek formy od innych form i oddzielności wszystkich form od nieskończonej, wiecznej przestrzeni Miłości.

Widzenie tego, co jest, takim, jakie jest, jest widzeniem jedności wiecznej niezmienności przestrzeni i zmienności różnorodności wszystkich form w Niej tańczących. Wszystko jest Miłością... A iluzją jest zapomnienie o tym, że wszystkie formy są Jej manifestacją i żadna nie jest od całej jedności wszystkości oddzielona...

A ponieważ wszystko jest z Miłości, wszystko jest Miłością, czasem Miłość doświadcza iluzji o samej Sobie w ograniczonych czasem i przestrzenią formach, które są Jej przejawami. Czas jest pojęciem abstrakcyjnym ograniczającym przestrzenność Siebie, które umożliwia doświadczanie iluzji jako rzeczywistości. Przyjęcie wiary w realność miar czasu i ograniczeń form stwarza iluzję odrębności. Miłość zaś jest ponadczasowa, bez wieku, bez względu na zdarzenia i doświadczenia czy to iluzji czy Rzeczywistości, którą Jest.

Ty i Ja zawsze jesteśmy Miłością (Świadomością, Jaźnią, Duchem, Sobą) bez względu na to, czy tego chcemy czy nie chcemy, czy jesteśmy tego świadomi czy nieświadomi, czy doświadczamy iluzji o Sobie czy Rzeczywistości - Rzeczy (Form) w Istocie (Sobie).

ZAKOCHANIE ILUZJĄ MIŁOŚCI w ŚWIECIE DOŚWIADCZANIA ILUZJI ODRĘBNOŚCI

 

"Uznanie iluzji za iluzję niekoniecznie oznacza koniec iluzji. Jednak kończy zaangażowanie w iluzję. To wystarczy!" ~Wu Hsin

Czym jest uznanie iluzji za iluzję? A choćby na przykład dostrzeżenie różnicy między miłością a zakochaniem: zakochanie jest iluzją miłości i wynika z "braku miłości", z odcięcia się "ja" od źródła miłości w sobie. W doświadczaniu zakochania działamy według wzorców, których jesteśmy nieświadomi, działamy według fałszywych wyobrażeń o sobie i innych - naszych projekcji. One są iluzją.

Uświadamianie iluzji to widzenie, jak wiele zjawisk postrzegaliśmy wcześniej takimi, jakimi nie są. To odkrycie swoich projekcji na lustra, w których przeglądamy się jak w krzywych zwierciadłach i widząc te zniekształcone obrazy wierzymy, że tym wszyscy jesteśmy. Ale te zniekształcone obrazy są naszymi iluzjami o sobie i o innych.

Dlatego zakochanie zmienia się w rozczarowanie i odrzucenie albo w związek "partnerski" tworzony jako sieć uzależnień utkana z iluzorycznych (fałszywych) przekonań i różnych wzorów (koncepcji) strategii przetrwania. Dwoje ludzi łączy wtedy sieć uzależnień tkanych z lęków i oczekiwań "przebranych" za miłość. Ale to nie ma nic wspólnego z miłością. Miłość kocha z obecności, a nie z braku.

Dlatego - gdy zakochanie zdarza się z jakiegoś braku i oczekiwań na ich wypełnienie - kończy się rozczarowaniem. A wtedy po jakimś czasie może pojawić się kolejna atrakcja i kolejne zakochanie.

Zakochanie jest bardzo atrakcyjną pułapką, bo stwarza iluzję spełnienia marzeń, nadziei i oczekiwań, że "tym razem uda się stworzyć idealny związek". Zakochanie jest jak narkotyk zażywany bez świadomości, że jest narkotykiem. Intensyfikuje uczucia i emocje, uaktywnia, „daje kopa”, uatrakcyjnia i odkształca obrazy, odurza, wzbudza euforię, angażuje energetycznie... Ale kiedy narkotyk przestaje działać, pojawia się odczucie zmęczenia i rozczarowania, a czasem nawet złości albo rozpaczy.

Każdy zostaje sam ze sobą, że swoimi ranami, ograniczeniami, historiami, wewnętrznymi konfliktami, fałszywymi wyobrażeniami, oczekiwaniami, projekcjami... Ale ponieważ trudność sprawia bycie samemu ze sobą, nie ma jeszcze gotowości na spotkanie ze swoimi projekcjami, lękami, iluzjami, znów objawia się potrzeba poszukania kolejnej atrakcji. I zdarza się kolejne zakochanie w nadziei, że "tym razem się uda i życie wreszcie nabierze jakiegoś sensu".

Taki związek nie może spełnić pokładanych w nim nadziei i oczekiwań. Nie może, bo w zakochaniu przyciągają się pozytywne projekcje, które w trakcie związku konfrontują się z tym, jakie wzorce myślowe i zachowań rzeczywiście animują zakochanymi. I pozytywne projekcje zamieniają się na negatywne, bo "zakochani" są nieświadomi tego, co i dlaczego nimi animuje.

To, co w zakochaniu nazywane jest miłością, miłością nie jest, jest potrzebą dopełnienia jakiegoś niepełnego ja – "ego". Do zakochania ciągnie iluzoryczna nadzieja - obietnica, że ktoś nas uratuje, że dzięki drugiej osobie doświadczymy wreszcie jakiejś pełni szczęścia, jakiejś realizacji przez dopełnienie przez drugą osobę – „ukochaną” lub „ukochanego”. 

Takie zakochanie jest ucieczką przed sobą - przed spotkaniem się ze sobą w samotności, przed rozpoznawaniem i przyjrzeniem się swoim ranom.... W zakochaniu namiętność i pożądanie jest wyrazem głodu nie do zaspokojenia, wyrazem konieczności uleczenia niezagojonych ran nie do uleczenia. Zakochani próbują zapełnić ten głód i leczyć swoje rany czyjąś obecnością, bliskością, intymnością, czyimś ciałem, czyimś zachwytem, akceptacją, atencją, pożądaniem, ekstazą szczytowych momentów... Ale to nie jest miłość. Tego głodu żaden ktoś z zewnątrz nie jest w stanie zaspokoić ani nikt inny nie jest w stanie uleczyć tych ran.

Miłość nie jest historią jakiegoś braku, który musi zostać czymś zapełniony. Miłość nie jest tęsknotą za iluzjami, która popycha istoty ludzkie do zakochiwania się, a potem do przeżywania rozczarowań lub tkwienia w związkach uzależnień. Miłość nie współtworzy takich związków i relacji. Współtworzą je braki żądające dopełnienia i tęsknota za miłością... To, co bywa nazywane "miłością uwarunkowaną" jest relacją uzależnienia od iluzji - fałszywych wyobrażeń o Miłości.

Żadna „ukochana” osoba nie może być "wybawicielem", nie może być dopełnieniem. Jest raczej potencjalnym „nauczycielem”, który może obnażać nasze projekcje i iluzje, oczekiwania i tęsknoty, pożądanie i różne fałszywe przekonania o Sobie i Miłości. A jeśli pojawia się szczere pragnienie prawdy i otwarcie się na ekspansję świadomości czyli uświadamianie sobie tego, co dotąd było nieświadome, to „ukochana” lub „ukochany” może stać się "wspólnikiem" w obnażaniu iluzji o sobie.

Oczywiście, że istnieją relacje oparte na miłości, na umiłowaniu prawdy, ale te są szczere i uczciwe. Takie relacje i związki romansowe oparte są na byciu w przy-jaźni (przy Jaźni). Ale czasem zdarzają się też miłosne relacje "jednostronne" -  jedna istota otwiera się na relację z miłością, a druga zakochuje się w swoich projekcjach i wtedy relacja nie może być kontynuowana w przy-jaźni i miłości, więc rozpada się.

Każdy wzór (jakieś przekonanie inicjujące konkretne działanie i zachowanie), który w życiu powtarza się jako cykliczne doświadczenie, zmusza do wielokrotnego przeżywania tego wzoru. Doświadczenie powtarza się, dopóki nie stanie się "lekcją".

To, co nas pociąga w innych, jest tym, co nie zostało w pełni przeżyte wewnętrznie, uświadomione i uwolnione w sobie. Tak samo to, co nas odpycha od innych jest tym, co nie zostało głęboko wewnętrznie przeżyte, uświadomione i uwolnione.

Każde doświadczenie może stać się "lekcją", kiedy następuje głębokie, świadome wewnętrzne przeżycie tego doświadczenia i uświadomienie sobie powodów powtarzalności wzoru, który animował umysło-ciałem. Wtedy takie doświadczenie staje się inicjacją - kolejnym krokiem w dojrzewaniu do prawdy i ekspansji samoświadomości; inicjacja uwalnia od przywiązania i doświadczania na przykład iluzji o zakochaniu i relacjach związkowych.

Uwolnienie od powtarzalności pewnych doświadczeń następuje dzięki uświadamianiu iluzji - projekcji, które wcześniej nieświadomie uznawaliśmy za prawdę o sobie i o innych. Rozpoznanie wzoru przyciągania i odpychania, pożądania czegoś i odrzucania następuje dzięki głębokiemu przeżyciu tych doświadczeń w sobie. Wtedy zmienia się nasza wewnętrzna relacja z tym wzorem - przez świadome przyjęcie i głębokie przeżycie takiego doświadczenia w sobie - następuje uwolnienie. Rozpuszcza się uzależnienie od wzorów, które generowały to doświadczenie.

I z coraz większą ufnością przyjmujemy to, co zawiera każdy obecny moment i to, co ujawnia się jako kolejne doświadczenie. I przyjmujemy, jakbyśmy sami je wybrali, jakby każdy moment i każde doświadczenie było dla nas darem Ducha, (absolutu, wszystkości, jaźni...).

Gdy odkrywamy miłość w sobie, kończą się poszukiwania na zewnątrz tego, co odkrywa się Sobą. A obrazy iluzorycznych projekcji na lustro tego, co na zewnątrz, rozwiewają się.

„Dobra wiadomość jest taka: jeśli potrafisz rozpoznać iluzję jako iluzję, ona się rozpływa”. - E.Tolle

UMIŁOWANIE PRAWDY

Kiedyś zainicjował się we mnie proces prześwietlania oszustw i trików umysłu (świadomości doświadczającej iluzji oddzielenia), według których działałam, a byłam ich nieświadoma. I oddałam się temu procesowi rozpoznawania i uświadamiania różnych wzorców myślowych i działania, który trwał przez lata. Te wzorce to myśli - poglądy, które w dzieciństwie i młodości przyjęłam nieświadomie jako prawdy o sobie, o innych, o świecie itd. A potem według nich nieswiadomie działałam jak marionetka odgrywająca napisaną przez kogoś (jakichś innych) rolę 

Rozpoznawanie tych wzorców i uświadamianie ich bywało na początku bardzo bolesne, ale potem pojawiła się nawet "dziecięca" ciekawość: co jeszcze może się ujawnić, uświadomić, prześwietlić? Miłość jako umiłowanie prawdy wiele lat temu stała się dla mnie drogowskazem. Nie miłość bezwarunkowa kontra warunkowa, ale miłość wszechogarniająca i wszechprzenikająca.

Świat przyciąga nasze zmysły i umysł do akceptowania iluzji, a Duch przyciąga serce i umysł do rozpoznawania prawdy. I życie zawsze weryfikuje wszystko to, czym żyjemy - w co wierzymy, co uznajemy za prawdę. To, czego doświadczamy, jest doskonałym odzwierciedleniem naszego stanu świadomości i poziomu zrozumienia. Dla uwarunkowanej świadomości na etapie poznawania siebie całkowita uczciwość (maksymalna na dany moment) jest niezbędnym warunkiem, inaczej każda droga, każda relacja, w której brak szczerości staje się nieporozumieniem i przynosi rozczarowanie. Każda relacja z kimś lub czymś jest przejawem naszej relacji ze Sobą (Jaźnią).

Na tej ścieżce jest wiele pułapek - takie odkrycia się zdarzały. Im głębiej sięgamy, tym bardziej pułapki stają się "wyrafinowane". Wiedza teoretyczna nie jest tym samym, co prawda płynąca z uświadomienia. To, że ktoś wie na przykład, że "w Boskiej Strukturze Świadomości Absolutnie WSZYSTKO Zrodzone Jest Z MIŁOŚCI" albo "Wszyscy w swojej istocie jesteśmy niewinni i wszystko jest z miłości", wcale nie znaczy, że jest tego świadomy, że wynika to z wewnętrznego doświadczenia, uświadomienia, rozpoznania i urzeczywistnienia Się tej prawdy. A jeśli to tylko wiedza teoretyczna, to w innym momencie ten sam ktoś może twierdzić, że "Małe kłamstewka, żeby nie sprawiać przykrości komuś, są niewinne" i może w taki sposób działać kłamiąc i oszukując. I nawet twierdzić: "Nawet nie umiem kłamać." A przecież na poziomie "skafanderków" ludzkich form wciąż współtworzymy międzyludzkie relacje. I wplatając w nie kłamstewka i kłamstwa współkreujemy taki świat - sen zakłamany tu i ówdzie. 

Tak, w swej istocie wszyscy jesteśmy niewinni, ale w trakcie przebudzania do prawdy odkrywa się, że kłamstwa nie są wyrazem miłości, lecz jej braku. Ulegając iluzji odrębności zapominamy, że jako istoty ludzkie doświadczamy tego, w co wierzymy, bo to w co wierzymy kreuje nam światy do doświadczania. Zdarza się więc, że sami siebie oszukujemy nieświadomie. I kłamiemy dla jakichś korzyści ja - "ego" albo ze strachu przed obnażeniem jakiejś części tego ja - "ego" w obronie ja - "ego", albo dla wygody, "świętego spokoju" czyli w rezultacie nadal dla jakiejś korzyści. To są przejawy umiejętności "mistrzunia iluzji", ja - "ego". 

Takie rozpoznania są w zasobie moich doświadczeń, które prowadzą do ZROZUMIENIA zasad działania zakłamanego świata tworzonego przez to, w co ludzkie istoty uwierzyły w procesie wychowywania w takim świecie - śnie. I właściwie wtedy jesteśmy śnionymi przez taki świat - sen "marionetkami". Utożsamieni z rolami, które odgrywamy nieświadomie, nieświadomie utrzymując kreację zakłamanego świata - snu.

"Mistrzunio iluzji" jak prestigiditator wykonuje misterną, wyrafinowaną pracę próbując naginać różne pojęcia (koncepty) do swoich potrzeb. I na przykład: małe kłamstewka - żeby nie sprawiać przykrości komuś - uznawać za niewinne. Utrzymanie iluzorycznego obrazu siebie jako uczciwej/uczciwego jest niezbędne dla dobrego samopoczucia, ponieważ uwarunkowana świadomość zawsze ma tendencję do dążenia do przyjemności i unikania cierpienia; a dostrzeżenie tego wzorca - tej prawdy w sobie mogłoby sprawić ból. Jednak ten wzorzec tylko wtedy może się rozpaść, kiedy w samoobserwacji i uczciwości wobec siebie możliwe staje się dostrzeżenie i głębokie przeżycie tego wzorca w sobie. Wtedy następuje uświadomienie, a w rezultacie zrozumienie przyczyn i skutków takiego wzorca i uwolnienie go w sobie.

Będąc świadomą myślących się myśli i znając skutki "niewinnych kłamstewek" (z zasobu danych mi doświadczeń i "lekcji") wiem, że nie ma różnicy między kłamstewkami i kłamstwami, dlatego świadomie kiedyś wybrałam uczciwość i prawdę. Przede wszystkim wobec siebie. I odkryłam, że będąc uczciwymi wobec siebie, stajemy się jednocześnie uczciwi wobec innych. Uczciwość i prawda po prostu ze mną rezonują. Kiedy nie jesteśmy uczciwi, wciąż musimy coś ukrywać i udawać, a nasze działania motywuje strach przed obnażeniem. 

I będąc szczerą wobec siebie nie wiem, nie mam pewności, czy kiedyś jakiś strach nie spowoduje, że nagle jakieś kłamstwo się zamanifestuje. Ale jeśli nawet tak się zdarzy, to będę nie będę musiała udawać sama przed sobą, że to się nie zdarzyło, lecz będę świadoma, co i dlaczego jeszcze się ujawniło. Bo rezonuje ze mną bycie w miłości i przy-jaźni ze Sobą.

Czuję miłość i zrozumienie, nawet jeśli ktoś kłamie i oszukuje, bo wiem, że każdy ma swoją „ścieżkę”, swoją prawdę i każdemu dane są takie doświadczenia, jakich potrzebuje. Bo wszystkie nasze ludzkie i wszystkie doświadczenia wszystkich form są doświadczeniami jednej Świadomości, jednego Ducha. I wiem, że nie jest łatwo oddać się procesowi uświadamiania i rozpoznawania tego, w jaki sposób ja - "ego" nami animuje i co przez to współkreujemy na poziomie ludzkich relacji. 

Dlatego jeśli ktoś próbuje wciągać mnie w swoje prawdy o "niewinności kłamstw" i oczekuje ode mnie współuczestniczenia i współtworzenia takiego zakłamanego świata i współuczestniczenia w takim świecie - śnie (próbując narzucać mi swoją narrację i swoje przekonania), ogranicza moją spontaniczność i prawdę, więc odmawiam i mówię: nie, dziękuję.

Kocham Cię ktosiu i błogosławię twoją ścieżkę, twoje doświadczenia, twój stanu świadomości i zrozumienia siebie, twoją prawdę. Może to mądrość a może głupota, może to naiwność z mojej strony - nie wiem, ale wiem, że nie mogę współuczestniczyć w podążaniu za takimi prawdami. Jestem świadoma, że prawdy wyrażane przeze mnie mogą być tak samo względne, że to, co jest wyrażane w danej chwili, nie pretenduje do bycia prawdą absolutną, bo nią być nie może.

Pełna prawda obejmuje wszystkie prawdy względne. A prawdy wyrażane przez nas słowami zawsze są prawdą względną, bo fragmentaryczną, więc niepełną. Można wyrażać coś spontanicznie i prawdziwie na dany moment będąc świadomym, że ta wyrażana prawda też jest względna. A jednak jedne względne prawdy oddalają nas od prawdy obejmującej wszystkie względne prawdy, a inne do niej zbliżają.

Różne prawdy względne współtworzą i podtrzymują różne światy - sny. A jakiekolwiek myśli uznajemy za prawdę, stwarzają one swiaty - sny do doświadczania i otrzymujemy doświadczenia zgodne z tym, w co wierzymy.  

Zawsze doświadczamy takiego świata - snu, jaka jest nasza prawda na dany moment. I czasem dany jest nam wybór: podążać za prawdą, która z nami rezonuje albo z jakichś powodów (iluzorycznych korzyści) poddawać się prawdom głoszonym przez innych. Którąkolwiek z takich względnych prawd akceptujemy, ona zawsze przekształca się w nasze doświadczenia. A życie te prawdy weryfikuje. I poznajemy, czym te nasze prawdy są, jak działają... A uświadamianie ich i zrozumienie prowadzi do wyzwolenia z ograniczeń, które tkały.

Każdy moment może precyzować naszą prawdę i umożliwia otwieranie się na coraz bardziej nieograniczoną prawdę - jeśli jest nam to dane. Życie w zgodzie z prawdą, która może ulegać zmianom, może być redefiniowana i stawać się coraz bardziej nieograniczona, jest manifestacją wolności i miłości Jaźni, Ducha. 

Tak, Jedno, jedna Jaźń, jeden Duch, jedna świadomość doświadcza miliardami form w nieskończonej wielości światów - snów. Wszystkie te światy - sny i formy pochodzą z miłości, ale światy, które współtworzymy tym w co wierzymy - tym, co myślimy i jak działamy - co uznajemy za prawdę, bywają różne. Dlatego nasze doświadczenia też bywają różne. Jedność w różnorodności i wielość w jedności...

Tym Jestem... :)

"PRZEBUDZANIE", EKSPANSJA ŚWIADOMOŚCI,

 

„Przebudzenie” ze snów o oddzieleniu ja od Ja-źni, (Jedni wszystkiego, wszystkości, całości, Ducha) i jej źródła to doświadczenie, którego następstwem bywa wielka zmiana, jak „kwantowy przeskok”. To proces uwalniania Się od doświadczania światów - snów, w których iluzja oddzielenia uznawana jest za prawdę.

Doświadczanie  "przebudzania" może się powtarzać co jakiś czas i sprowadzać umysło-ciało do coraz głębszego samozrozumienia, samo-świadomości. Wielka zmiana dokonuje się "kroczkami kwantowymi". Za każdym razem jest to inicjacja - przejście do kolejnego „etapu” istnienia, bycia, stanu samoświadomości i postrzegania zjawisk. Inicjacja umożliwiająca manifestację dojrzałości - gotowości do nowego stanu istnienia, postrzegania i nowego sposobu doświadczania.

Zdarza się, że w pewnym momencie kolejne doświadczenie „przebudzania” staje się tak intensywne, że inicjuje głęboką zmianę ku całkiem nowemu sposobowi bycia i postrzegania. Dlatego umysło-ciało w każdym takim doświadczeniu "szaleje, wariuje"... Ograniczony umysł popada w chaos, a ciało doświadcza kumulacji „przedziwnych” symptomów.

Ograniczony umysł czyli to, z czym "ja" jest utożsamione, a nie było świadome tego utożsamienia,  szaleje za każdym razem, kiedy następuję doświadczenie odzierające taki umysł z kolejnych warstw iluzorycznych wyobrażeń o sobie, o innych i o świecie. A to wyobrażenia i projekcje umysł wcześniej nauczył się postrzegać jako jedyną rzeczywistość.

W takim stanie doświadczania "przebudzania" umysłowi zostaje odebrana jego podstawowa funkcja w świecie - śnie o oddzieleniu od całości jaźni – potrzeba ciągłego kontrolowania zjawisk swoimi interpretacjami i podejmowania prób zarządzania tym, co się wydarza. Tak zaprogramowany umysł do tych funkcji nie jest w stanie na przykład uznać prostego, bezmyślnego (bez myśli) stanu bycia - obecności (samoświadomego istnienia Jestem) jako rzeczywistości. ('Tak jak głowa odwrócona tyłem do źródła światła nie jest w stanie zobaczyć źródła światła i widzi tylko swój cień, tak umysł, który nauczył się interpretować tę obecność jako nieobecność, nie jest w stanie dostrzec ani zrozumieć tej obecności.') Chyba, że jakieś doświadczenie "zatrzęsie" i naruszy strukturę takiego umysłu.

Tak zaprogramowany umysł – ja wierzy, że źródło światła istnieje gdzieś poza, wierzy, że od tego światła i jego źródła wraz z ciałem pozostaje oddzielony. Dlatego gdy następuje doświadczenie "przebudzenia" z iluzji - umysł może być nawet przerażony.

Dopiero oswajanie umysłu z tym doświadczeniem sprawia, że umysł jest przestrajany, a przerażenie stopniowo zamienia się w lęk, a następnie w ciekawość. I tak tworzy się nowy sposób postrzegania umysło - ciała w procesie przestrajania. To jednak wymaga przede wszystkim intencji: uczciwości wobec siebie i zaufania do procesu, otwarcia na nieznane. Wtedy proces ten prowadzi do przestrojenia umysło-ciała przez samoregulację i samonaprawę (w tym między innymi układu tzw. nerwowego).

Forma ludzkiego ciała - ten "rozregulowany" wcześniej „odbiornik” - dostraja się do nowego stanu i sposobu istnienia, doświadczania i wyrażania z tej nowej perspektywy postrzegania. Umysło-ciało potrzebuje dostrajania się do funkcjonowania i działania z nowej perspektywy.

Kiedy umysł – ja utożsamiony z ideą oddzielenia od całości Jaźni funkcjonuje w ramach nieuświadomionych konfliktów wewnętrznych, wewnętrznego „rozdarcia”, próbuje przełożyć jakiś wgląd przekraczający jego „dualne postrzeganie” np. dobra i zła na jakiś własny obraz Jaźni, to w rezultacie tych starań tworzy bałagan, popada w chaos. Gubi się w paradoksach. Może nawet interpretować to doświadczenie jako rozpadanie się, burzenie całego świata. I popadając w chaos zaczyna interpretować wszystko, co postrzega jako bezsens i umysło-ciało popada w apatię albo przygnębienie tzw. depresję. To oznaka, że umysł nie radzi sobie z interpretacją "jasności" doświadczenia „przebudzenia”, bo nie jest w stanie tego doświadczenia w pełni przetworzyć. I dlatego umysł domyślnie przyjmuje narrację wyczerpania, a układ nerwowy wraz z całym ciałem podąża za tą interpretacją umysłu. Wtedy bezpieczną przestrzeń dla takiego stanu umysło-ciała może stworzyć skupienie uwagi na obserwacji. Ważne jest stworzenie bezpiecznej, neutralnej przestrzeni obserwującej bez oceniania i oczekiwań.

Jeśli jest już samoświadome, że nie ma "konieczności" porzucenia umysło-ciała w poszukiwaniu ulgi (tym są na przykład próby samobójcze albo narkotyki czy tzw. leki antydepresyjne), lecz "koniecznością" jest przyjęcie, przeżycie i "wybrzmienie" każdego takiego doświadczenia - świadome przeżycie w sobie każdego takiego doświadczenia aż do jego naturalnego wygaśnięcia. Umysł teraz będzie potrzebował bardziej precyzyjnych metafor. (Jak do pisania poezji o prozie życia. ) I wtedy możliwym - dostępnym staje się urzeczywistnienie „nowego JA”. Takiego JA, które będzie działać w oparciu o harmonijną "mapę" umysłu, dzięki której także układ nerwowy zrekonstruuje swoje procesy neurochemiczne i znów umysło-ciało będzie mogło działać w harmonii. To możliwe, gdy na przykład umysł odkrywa:

* mogę być miłością i doświadczać radości życia – jestem miłością,

* mogę działać w miłości wiedząc, że wszystko jest wzajemnie ze sobą powiązane – wszystko jest jedną Jaźnią,

* mogę być świadoma, że wszystkie formy są istotne dla Jaźni i współzależne,

* mogę kierować się ciekawością badacza zjawisk i rozpoznawać powiązania przyczyn i skutków działania - jak one wpływają na jako całość,

* mogę być odpowiedzialną manifestacją nowego sposobu działania,

* mogę obserwować myśli i słuchać ciała, jego reakcji na to, co się wydarza i przyjmować taniec energii bez przywiązywania się do myśli i koncepcji, które już ze mną nie rezonują i płynąć swobodnie z prądami Jaźni,

* mogę słuchać tego, co nazywam intuicją i podążać za tym, co intuicja podpowiada.

* mogę ufać tańcom Jedni w nowej relacji ze wszystkością i każdym bytem... i zawsze wybierać to, co ze mną rezonuje.

Forma ludzkiego ciała - ten wcześniej „odbiornik” staje się "generatorem". I umysło-ciało JA może zacząć przeżywać życie jak poezję. Poezja tak jak miłość może pomieścić w sobie wszystkie doświadczenia, nawet najbardziej skrajne, najbardziej ekstremalne... już bez interpretacji, z zaciekawieniem przyglądając się pięknu kolejnych wglądów, rozpoznań albo ich braku. Teraz proza życia staje się poetycką metaforą. Bo umysł – JA może zmienić siebie w metaforę Prawdy. A życie dla umysło-ciała JA staje się sztuką Istnienia w Jedni z Jaźnią w każdym doświadczeniu,w miłosnej relacji z Wielkim Duchem i Źródłem Źródeł...

Inwolucja (kurczenie ku doświadczaniu coraz większych samoograniczeń form, "zniewolenia") i ewolucja (rozprzestrzenianie ku doświadczaniu coraz większej swobody, "wolności") są jak wdech i wydech Absolutu - Wielkiego Ducha.

INICJACJE W PROCESIE DOJRZEWANIA

 Niemożliwe jest doświadczanie przyjaźni ani miłości, gdy nie ma otwartości na ekspansję samoświadomości, samopoznanie - rozpoznawanie iluzji fałszywych wyobrażeń o sobie i dojrzewanie istoty poprzez doświadczenia w skafanderkach ludzkiej formy.

Bycie w przyjaźni to wspólne bycie (w) przy Jaźni. To relacja oparta na szczerości, uczciwości, zaufaniu, szacunku. PrzyJaźń nie jest wyrazem iluzorycznych wyobrażeń opartych na fałszywych przekonaniach, które zasłaniają prawdę o miłości przyJaźni. Przyjaźń jest wyrazem miłości. Miłość PrzyJaźni to samoświadomość Jedni. Przejawami Jedni są wszystkie skafanderki form ludzkich ciał. 

Kiedy skafanderkowe "ja" ulega iluzji oddzielenia, realizuje i doświadcza iluzji miłości, iluzji przyJaźni, iluzji rzeczywistości. Dopiero otwarcie na ekspansje samoświadomości ujawnia te iluzje, które są przyczynami doświadczeń iluzorycznej chwilowej szczęśliwości i cierpienia. 

Gdy iluzje rozwiewają się, Rzeczywistość ujawnia prawdę i piękno istnienia w relacji miłości przyJaźni ze sobą - Jednią wszystkości.

Przyjaźń i miłość i wzajemność są nieosiągalne, gdy "ja" wierzy w fałszywe przekonania o miłości przyjaźni i wzajemności. Istota doświadczająca istnienia poprzez kreację skafanderkowej ludzkiej formy "Ja" dojrzewa, kiedy zaczyna dostrzegać iluzje fałszywych wyobrażeń o miłości, przyjaźni i wzajemności.

Ale proces dojrzewania bywa trudny, bo wymaga kolejnych "inicjacji" w otwartości na nieznane. I tak jak w wielu tradycjach rdzennych ludów, które miały znacznie głębsze połączenia z Naturą i Duchem (pozamaterialnym istnieniem) niż współczesny człowiek, inicjacje bywają bolesnymi doświadczeniami. Są jednak niezbędne w procesie dojrzewania. 

Każda inicjacja jest doświadczeniem konfrontacji z kolejną warstwą fałszywych wyobrażeń o sobie, pod którymi ukryta jest prawda. To, co wydaje się straszne i trudne do przejścia, zanika w trakcie procesu inicjacji ujawniając coraz głębsze wglądy i rozpoznania. Dojrzałość odkrywa prawdę i piękno Rzeczywistości - rzeczy w istocie...