Ocenianie (osądzanie i etykietowanie) ogranicza zrozumienie, ponieważ odcina obserwowanie doświadczanego zjawiska od szerszego kontekstu przejawu danego zjawiska. Tak samo jak oczekiwania ograniczają zrozumienie siebie i samopoznanie. Natomiast im mniejsze stają się ograniczenia wynikające z przywiązania do myśli oceniających i generujących jakieś oczekiwania, tym szersza staje się perspektywa postrzegania i głębsze zrozumienie... różnych zjawisk i siebie w coraz szerszym/głębszym kontekście, z coraz szerszej/głębszej perspektywy postrzegania.
Obserwacja (zjawisk) bez oceniania i oczekiwań jest najwyższą formą inteligencji, przejawem samoświadomości i miłości. Wszystko w miłości, dzięki miłości wszechobejmującej, samoświadomością wszechprzenikającą staje się rozpoznane jako jedno: zmienne i czasowe przejawy w niezmiennym, bezczasowym, wiecznym.
