DLACZEGO NA ŚWIECIE I W POLSCE DZIEJE SIĘ TO, CO SIĘ DZIEJE I CO Z TYM WSPÓLNEGO MA EGO? część 2.

 Dopóki Istota ludzka nie odkryje, że to, co można zmieniać ,"reformować", to jej własny umysł, nie będzie w stanie zająć się swoim umysłem, nie zwróci się ku sobie, nie zacznie uwalniać siebie z ograniczeń swojego umysłu uformowanych wiedzą zdobytą w procesie wychowywania i kształtowania przez innych. Jej umysł będzie coraz bardziej zagubiony i skupiony wyłącznie na ocenach "wad innych", na oczekiwaniach, że to inni "powinni się zmienić nie ja". Będzie zanurzał się w coraz większym chaosie...

Pytanie:" Jak ktoś serfujacy tak często i zwinnie po falach błogości i zachwytu pięknem świata odnosi się do aktualnego politycznego zamętu...? pytam tylko, ponieważ np. nieraz "patrzyłam energetycznie" na Nawrockiego i godności tam za grosz nie było..."

Odpowiedź:

Dla mnie nie ma znaczenia, jaki Prezydent był, jaki jest czy jaki będzie, bo tego na prawdę nie wiem. A nie widzę sensu w opieraniu się na plotkach, powtarzanych przez innych historiach. Nie znam prawdziwej historii życia Prezydenta. Każdy może wierzyć w jakąś historię, ale to nie jest prawda o człowieku. Każdy może sympatyzować z kimś innym - w zależności od tego, która historia i osoba z nim/nią "rezonuje". Wiem, że nawet ktoś uważany przez innych za tego, co "godności ma tyle co za grosz", czasem potrafi zachować się godnie, na przykład - gdy staje w obronie innych - bo wierzy, że taki jest jego obowiązek. Każdy ma w sobie potencjał bycia godnym i niegodnym czegoś. I działa tak, jak działa.

Tak, obserwuję w różnych wypowiedziach (zwłaszcza dotyczących polityki, ale nie tylko) ujawniającą się wyższość jednych nad drugimi spowodowaną wiarą w to, że ktoś jest bardziej godnym czegoś niż inni, mądrzejszym od kogoś innego, lepszym, bardziej wartościowym itp. itd. Obserwuję też pogardę, wyśmiewanie, poniżanie i nienawiść jednych do drugich z powodu różnicy poglądów (nie tylko politycznych), różnych przekonań, ocen, oczekiwań itp. itd. Ale widzę też, że opowieści o historii ludzkości wskazują na to, że od tysięcy lat te same "wzorce" myślowe, które w procesie wychowywania stają się ludzkimi przekonaniami, wciąż animują relacjami międzyludzkimi generując rywalizację, napięcia, konflikty, manipulacje, walkę o racje, pozycję, bogactwo, władzę, a nawet wojny.

Stąd - z mojej perspektywy postrzegania - wynika, że nikt nikogo nie jest w stanie w pełni zrozumieć, że harmonia i pokój w świecie konfliktów są niemożliwe, bo ludziom nawet trudno jest zrozumieć samych siebie, ponieważ zatopieni pozostają w ignorancji - pozostają nieświadomi tego, co i dlaczego kieruje (animuje) nimi... Ale dostrzegam oczywiście też inne sposoby działania...

Wiem, że każdy człowiek cokolwiek rozumie, rozumie nie inaczej niż przez filtry swojej aktualnej perspektywy postrzegania, aktualnego "stanu" postrzegania i rozumienia. Moja aktualna perspektywa pozwala widzieć i rozumieć, że nikt nie może działać inaczej niż działa i nie może nie doświadczać tego, czego doświadcza. Bo wszystkie działania i doświadczenia są generowane przez myśli, w które każdy kiedyś uwierzył i jest przekonany, że jedynie one są prawdziwe i słuszne. Moja aktualna perspektywa jest wolna od potrzeby mienia racji...To tak zwane ego zawze musi mieć rację.

Zatem z tej perspektywy błogość i zachwyt nad pięknem świata są możliwe dzięki - między innymi - zrozumieniu (takiemu rozpoznanemu i doświadczonemu wewnętrznie -"ponadintelektualnie"), że świata konfliktów i politycznego zamętu nie można zmienić dopóki doświadczamy "zaśnienia" w iluzjach - ignorancji. A każda próba rozwiązywania jakiegoś problemu z "poziomu zaśnienia" stwarza kolejne problemy i konflikty. W "zaśnieniu" nie pamiętamy, że wszystkie problemy i konflikty zewnętrzne to konsekwencje wewnętrznych, nieuświadomionych konfliktów. I problemem są nie tyle są konflikty międzyludzkie, co wewnętrzne konflikty, które wciąż pozostają nieuświadomione i dlatego z taką intensywnością manifestują się w świecie.

Pragnienie politycznych zmian wynika z osobistego przekonania, że pewien sposób postępowania albo pewien sposób organizacji społeczeństwa jest w jakiś sposób lepszy lub bardziej korzystny niż inny. Naturalnym tego skutkiem jest przekonanie, że własne koncepcje - przekonania i pomysły rozwiązywania problemów są z natury lepsze od innych. Chęć zmiany staje się wtedy procesem przekonywania innych ludzi, którzy mają inne przekonania, że "tylko moje pomysły są słuszne, a ich w jakiś sposób są wadliwe". Narzędzia do przekonywania imnych bywają różne od uwodzenia, kuszenia przez manipulacje i szantaże do zastraszania i przymuszania. W końcu złości i nienawiści i konfliktów, walk, wojen...

Wiele myśli, które stają się naszymi przekonaniami (bo w procesie wychowywania uznajemy je za prawdziwe), jest sprzecznych ze sobą, są skonfliktowane ze sobą, a my - gdy pozostajemy tego nieświadomi - wciąż zasilamy świat konfliktów. Bo nie pamiętamy, że mamy jednak wpływ na zmianę postrzegania (z ograniczonego na bardziej otwarte) i rozumienie zjawisk tego świata (z coraz szerszej i głębszej perspektywy). Mamy wpływ na rozpoznawanie wewnętrznych konfliktów poprzez samoobserwację i uświadamianie ich sobie. Mamy wpływ na proces zmian w sobie poprzez najuczciwszą na dany moment samoobserwację i dzięki otwarciu na poznawanie prawdy o tym, czy i w jaki sposób swoimi myślami, (ktore w prcesie wychowywania i nauki stały się naszymi przekonaniami) i swoimi czynami nadal zasilamy świat konfliktów...

Ten proces czasem może trwać latami. A dopóki żyjemy w zapomnieniu (zaśnieniu) o możliwości dokonywania zmian w sobie i stawania się coraz bardziej samoświadomymi Istotami, wciąż zasilamy nieświadomie świat konfliktów.

Kiedy zaś widzimy już (rozpoznaliśmy) i jesteśmy świadome/świadomi, że zewnętrznego świata konfliktów nie można zmienić bez dokonania wielkiej (względnie) zmiany samoświadomościowej w sobie, przestajemy dziwić się, że ludzie nadal współtworzą relacje konfliktowe swoją energią czyli swoimi przekonaniami i czynami zasilając świat konfliktów.

Kiedy już widzimy to, co jest takim, jakie jest, nie przeszkadza to w odczuwaniu błogości, radości istnienia i w dostrzeganiu piękna wokół... bo ten świat nie jest tylko światem konfliktów. I można na Ziemi żyć "jak w piekle" albo "jak w niebie", bo "piekło i niebo" tak samo jak cierpienie i błogość nie są zależne od tego, co wyświetla się jeszcze na zewnątrz, ale od tego, co w nas jest odczuwane i z nas promieniuje...

Piękno widzi Piękno, Prawda widzi Prawdę, a Miłość czuje i jest Miłością...